کنترل فاکتورهای جیره به منظور پرورش جوجه هایی سالم

Control of ration factors

هدف نهایی پرورش جوجه  در شرایط متراکم،  تبدیل هر چه بیشتر و بهتر غذا به گوشت است .  به طور خاص رابطه بین تغذیه و میکروبیولوژی دستگاه گوارش را میتوان به عنوان وسیله ای جهت بهبود سلامتی و عملکرد گله و نهایتا سود آوری بهتر مورد استفاده قرار داد.

جوجه ها به محض خروج ار تخم(مدت زمانی که سپری می کنند تا از دستگاه خارج شوند، زمان لازم برای گرید جوجه، چیدمان جوجه ها در جعبه حمل، و در نهایت نقل انتقال از فارم جوجه کشی تا سالن پرورش)اغلب زمانی ما بین 24 تا 48 ساعت را  سپری می کنند تا به سالن پرورش رسیده و دان خوری را آغاز نمایند، که در این بازه زمانی  جوجه هایی که زودتر سر از تخم در آورده اند ، مدت بیشتری بدون آب و غذا می مانند. این عدم دسترسی به آب و غذا  طی دوره نگهداری در انکوباتور سبب کاهش تعداد آنتروسیتهای(سلولهای روده ای) در دسترس برای رشد پرزهای روده ای شده، کاهش تعداد آنتروسیتها منجر به کاهش سطح جذب پرزهای روده و در نهایت  کاهش فعالیت روده می گردد. این کاهش ظرفیت جذب پرزهای روده، ظرفیت جذب مواد غذایی را کاهش داده و نهایتا منجر به کاهش رشدی می شود که جوجه به هیچ وجه قادر به جبران آن تا انتهای دوره پرورش نمی گردد. این اتفاق در خصوص گله هایی که از مزارع جوجه کشی مسافت زیادی را طی می کنند تا به مزارع گوشتی برسند بخصوص گله هایی که مادر جوان دارند بیشتر ملموس است.

از این رو در اختیار قرار دادن هر چه زودتر غذا در جوجه کشی و یا در جعبه های حمل جوجه ، میتواند به عنوان راهکاری برای بهبود عملکرد روده ای و بهبود رشد جوجه ها در نظر گرفته شود. راهکار بهتر این است که با تزریق آرژنین و بتا-هیدروکسی –بتا متیل – بوتیرات به مایع آمنیوتیک در روزهای 17-18 انکوباسیون، مواد غذایی به جنین در حال رشد رسانیده شود. در این روش جوجه های تغذیه شده در تخم، عملاً با جوجه های 2 روزه پرورش یافته به روش عادی برابری نموده و سیستم ایمنی موضع گوارش  در این دسته از جوجه ها بسیار بهتر تکامل یافته، و در نتیجه سیستم ایمنی در مراحل بعدی رشد و پرورش  از جوجه در برابر عوامل بیماری زا محافظت بیشتری به عمل می آورد.