پرزهای شکمبه را در طول دوره انتقال آداپته کنید

مقاله پرزهای شکمبه را در طول دوره انتقال آداپته کنید

راهکارهای تغذیه ای مورد استفاده در طول دوره انتقال به منظور بهینه کردن تولید شیر و حفظ سلامت در اوایل دوره شیردهی گاوهای شیری همواره درحال تغییر  بوده است. به طور سنتی راهکار تغذیه ای مورد استفاده برای گاوهای خشک، زمانی که مصرف ماده خشک به طور معمول تا قبل از زایمان بیش از 30 درصد کاهش پیدا می‌کند، فراهم کردن انرژی به شکل کربوهیدرات‌های قابل تخمیر است. لذا تصور بر این بود که جیره‌های قابل تخمیر بیشتر، انرژی بالاتری را برای دام فراهم می‌آورند. در هر صورت استفاده از چنین جیره هایی منجر به ناکارایی در دوره انتقال می‌شد. از آنجایی‌که وضعیت بدنی در زمان زایش افزایش یافته و در پس از آن کاهش بیش از حد وزن بدن اتفاق می‌افتد، با این حال وقوع بیشتر اختلالات متابولیکی از قبیل کبد چرب و کتوز در اوایل شیردهی دور از تصور نخواهد بود. امروزه از انرژی پایین تر (انرژی کنترل شده) در جیره گاوهای خشک به صورت سیستم های مدیریت یک یا دو گروهه مورد استفاده قرار می گیرد. هدف در این راهکار فراهم کردن انرژی کافی مطابق با احتیاجات روزانه است، در حالی که انرژی مصرفی مازاد بر نیاز نباشد. توصیه های تغذیه ای بر اساس تحقیقات دو دهه اخیر، سازگاری های متابولیکی که در کبد، بافت چربی، ماهیچه و غدد پستانی رخ می دهد را مشخص کرده اند. اگرچه مزیت جیره های کنترل شده از نظر انرژی در گاوهای خشک بر کسی پوشیده نیست اما نگرانی‌هایی وجود دارد که تغییر سریع جیره گاوهای خشک از کربوهیدرات های قابل تخمیر کمتر  به  جیره گاوهای شیرده با کربوهیدرات قابل تخمیر بالاتر می تواند گاو ها را بیشتر در معرض اختلالات گوارشی از قبیل اسیدوز تحت کلینیکی (SARA) قرار دهد. به طوری‌که یکی از مشکلات اساسی تولید بالا و خارج از ظرفیت جذب اسیدهای چرب فرار توسط پاپیلا های شکمبه است. هر چند اطلاعات در این زمینه محدود است.